Jak mam leczyć zaburzenia erekcji?

Obecnie głównym sposobem leczenia zaburzeń erekcji pochodzenia organicznego jest przyjmowanie leków. Główne preparaty, które współcześnie stosujemy przedstawiłem poniżej.

Leki pochodzenia naturalnego

Mogą być skuteczne u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanym zaburzeniami erekcji oraz z zaburzeniami popędu płciowego. Leki pochodzenia naturalnego nie powodują jednorazowej poprawy erekcji. Jednak stosowane długoterminowo szczególnie jako preparaty wspomagające leczenie podstawowe mogą dawać dobre efekty. Ważne, że nie dają efektów ubocznych i korzystnie wpływają na funkcje organizmu. Jeśli jeszcze tego nie robiłeś przejdź do artykułu „Ocena zaburzeń wzwodu”. Sprawdź ile otrzymasz punktów.

Preparaty testosteronu

Chociaż w większości przypadków zaburzenia erekcji nie są bezpośrednio związane z poziomem testosteronu wyrównywanie jego niedoboru może mieć korzystny wpływ na erekcje. Wyrównywanie niedoboru testosteronu powoduje zwiększenie syntezy NO (tlenku azotu) w komórkach śródbłonka oraz wpływa na polepszenie jakości życia. Leczenie preparatami testosteronu powoduje polepszenie erekcji u ok. 60-70% pacjentów oraz korzystnie wpływa na działanie inhibitorów fosfodiesterazy typu 5.

Inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE5)
Hamują rozkład tlenku azotu poprzez enzym fosfodiesterazę dzięki czemu umożliwiają osiągnięcie trwałej erekcji. O działaniu tlenku azotu przeczytaj w artykule „Mechanizm wzwodu”.
Działają też na podobny enzym zawarty w siatkówce, co może objawiać się niebieską poświatą podczas widzenia i pogorszeniem rozróżniania kolorów. Inhibitory fosfodiesterazy typu 5 metabolizowane są w wątrobie, dlatego przy jej uszkodzeniu konieczna jest modyfikacja dawek. Dodatkowo działają na całą mięśniówkę gładką, co powoduje działania niepożądane takie jak: bóle głowy, uderzenia gorąca, zaburzenia widzenia i uczucie „zatkania” nosa. Przy dłuższym stosowaniu leków obserwuje się tendencję do ustępowania objawów ubocznych.
Główne przeciwwskazanie to równoczesne stosowanie nitratów (leki stosowane w chorobie niedokrwiennej serca). Nie należy łączyć tych leków, bo w efekcie możemy obserwować spadek ciśnienia krwi. Wbrew wczesnym doniesieniom nie wykazano, by pacjenci ze stabilną chorobą wieńcową, byli narażenia na wyższe ryzyko zgonu po stosowaniu tych leków. Opisane przypadki zgonu u tych chorych należy wiązać z dużym wysiłkiem fizycznym związanym ze stosunkiem płciowym, a nie z działaniem inhibitorów PDE5.

Inhibitory pierwszej generacji to krótki czas działania (do 6 godzin) i możliwa interakcja z pokarmem bogatotłuszczowym.
A. Sildenafil – jest najstarszym lekiem z tej grupy (Viagra). Maksymalne stężenie we krwi uzyskuje się po 1 godzinie. U większości pacjentów dobre efekty uzyskiwano w czasie od 0,5 do 6 godzin od zastosowania leku, ale może ona trwać nawet do 12. godzin. Dawki od 25mg do 100mg. Wykazano skuteczność sildenafilu we wszystkich grupach pacjentów z zaburzeniami erekcji. Posiłek bogatotłuszczowy zmniejsza maksymalne stężenie leku we krwi o 30%.
B. Vardenafil (Levitra) – krótki czas działania i brak interakcji z pokarmem bogatotłuszczowym maksymalne stężenie w surowicy uzyskuje po 40 minutach i działa ponad 4 godziny. Ma zbliżony profil farmakokinetyczny do sildenafilu. Ponad 80% Pacjentów przyjmujących vardenafil zgłaszało poprawę erekcji.

Nowe inhibitory fosfodiesterazy
Różnice:
długi czas działania,
brak interakcji z pokarmem bogatym w tłuszcze oraz niewielkimi dawkami alkoholu,
może być stosowany u osób z uszkodzeniem wątroby,
nie powodują zaburzeń widzenia.

Tadalafil
Preparat (Cialis). Charakteryzuje się dłuższym czasem działania w porównaniu z sildenafilem. Szybki początek działania i długi okres półtrwania umożliwiają podjęcie współżycia płciowego przez okres od 24 do 36 godzin. Daje to większe poczucie bezpieczeństwa i większą spontaniczność przy podejmowaniu współżycia.
Leczenie drugiego rzutu
U pacjentów, u których doszło do trwałego uszkodzenia mechanizmu erekcji by ją wywołać konieczne jest stosowanie wstrzyknięć bezpośrednio do ciał jamistych lub podawanie specjalnego żelu do cewki (metoda MUSE-Medical Uretheral System for Erection) ). Erekcja wtedy następuje samoistnie bez konieczności stymulacji seksualnej.

<script>
(function(i,s,o,g,r,a,m){i[‚GoogleAnalyticsObject’]=r;i[r]=i[r]||function(){
(i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o),
m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m)
})(window,document,’script’,’https://www.google-analytics.com/analytics.js’,’ga’);

ga(‚create’, ‚UA-105353483-1’, ‚auto’);
ga(‚send’, ‚pageview’);

</script>